Viola Kuniej (+48)602 894 496
 

Rozmowy terapeutyczne

Rozmowy terapeutyczne – przestrzeń, w której możesz spotkać się ze sobą

Czasem trudno zrozumieć, dlaczego reagujemy w określony sposób, dlaczego powtarzamy te same schematy w relacjach albo dlaczego emocje, które próbujemy opanować, wciąż do nas wracają.
Zapraszam Cię do wspólnej pracy nad tym, co trudne, niezrozumiałe lub niewypowiedziane.
W bezpiecznej relacji, bez oceniania i pośpiechu, będziemy przyglądać się Twoim doświadczeniom, emocjom, potrzebom i sposobom budowania relacji. Będziemy szukać nie tylko ulgi w aktualnych trudnościach, ale również głębszego rozumienia siebie.
Pracuję integracyjnie, łącząc perspektywę psychologiczną, relacyjną i doświadczeniową. Ważne miejsce zajmuje w mojej pracy kontakt z ciałem, emocjami i tym, co wydarza się tu i teraz.

Z czym możesz do mnie przyjść:

Trudności emocjonalne
–
przewlekły lęk, napięcie i poczucie przeciążenia;
– trudności w rozpoznawaniu i regulowaniu emocji;
– obniżone poczucie własnej wartości;
– poczucie zagubienia, pustki lub braku sensu.

Relacje i bliskość
–
 trudności w budowaniu satysfakcjonujących relacji;
– powtarzające się, destrukcyjne schematy relacyjne;
– trudności z wyznaczaniem granic;
– zależność emocjonalna, lęk przed odrzuceniem;
– kryzysy w związkach i rozstania.

Kryzysy życiowe
– rozwód, rozstanie, strata bliskiej osoby;
– choroba własna lub bliskiej osoby;
– zmiany życiowe i zawodowe;
– doświadczenie przemocy, odrzucenia lub innych trudnych doświadczeń.

Poznawanie siebie
– chęć zrozumienia własnych schematów i mechanizmów;
– trudności w kontakcie z własnymi potrzebami;
– poczucie odłączenia od emocji i ciała;
– trudności z autentycznym wyrażaniem siebie.

Jak pracuję?

W centrum mojej pracy znajduje się relacja
Wierzę, że zmiana nie dokonuje się wyłącznie poprzez zrozumienie problemu, ale również poprzez doświadczenie nowego sposobu bycia w relacji z drugim człowiekiem. Dlatego ważna jest dla mnie autentyczna obecność, uważność i stworzenie przestrzeni, w której można bezpiecznie przyglądać się sobie, swoim emocjom i temu, co wydarza się w kontakcie z drugą osobą.

Pracuję w podejściu integracyjnym
Korzystam z różnych perspektyw psychologicznych, dostosowując sposób pracy do indywidualnych potrzeb i możliwości osoby, z którą się spotykam. Łączę rozumienie mechanizmów psychologicznych z doświadczeniem emocjonalnym, pracą nad schematami i uważnością na bieżące przeżycia.

Ciało jest ważną częścią naszego doświadczenia
Moje zainteresowanie jogą, świadomością ciała i samoregulacją wpływa również na sposób, w jaki rozumiem proces zmiany. Zwracam uwagę na sygnały płynące z ciała, oddech, napięcie i emocje, które nie zawsze od razu znajdują wyraz w słowach. Nie chodzi o wykonywanie pozycji jogi podczas spotkania. Chodzi o odzyskiwanie kontaktu z własnym doświadczeniem, zauważanie sygnałów płynących z ciała i lepsze rozumienie siebie.

Ważne jest dla mnie to, co wydarza się tu i teraz
Nie skupiamy się wyłącznie na analizowaniu przeszłości. Przyglądamy się również temu, jak dawne doświadczenia wpływają na Twoje obecne życie, relacje, decyzje i sposób przeżywania świata.

Zgodnie z duchem Gestaltu, który jest mi szczególnie bliski, uważam, że terapia to sztuka kontaktu, a terapeuta pracując całym sobą, jest ucieleśnioną, zapraszającą obecnością. Kontakt oznacza spotkanie dwóch osób, w którym każda z nich jest w pewnym sensie poruszona obecnością drugiej. W psychoterapii pacjent nie przychodzi jedynie po to, żeby opowiedzieć swoją historię i otrzymać jej interpretację. Przychodzi również po doświadczenie relacji. Może po raz pierwszy:
– powiedzieć coś trudnego i nie zostać ocenionym;
– wyrazić złość i nie zostać odrzuconym;
– pokazać swoją bezradność i nie zostać zawstydzonym;
– postawić granicę i przekonać się, że relacja nadal istnieje;
– być widzianym bez konieczności odgrywania określonej roli.

Terapeuta Gestalt nie tylko mówi pacjentowi, że może być inaczej. Pozwala mu doświadczyć, że może być inaczej.
W Gestalcie terapeuta nie jest odłączony od własnego doświadczenia. Korzysta z własnej percepcji, ale nie zakłada, że jego odczucia są obiektywną prawdą o pacjencie. Traktuje je jako materiał do refleksji i sprawdzenia w kontakcie. Jego ciało staje się jednym z instrumentów poznawania relacji, ale nie wyrocznią.
Wspomniana „zapraszająca” obecność terapeuty nie wymusza kontaktu, ale tworzy warunki, w których kontakt może się wydarzyć. Tworzy przestrzeń do zmiany. Zapraszająca obecność pozostawia pacjentowi wolność. Nie kolonizuje jego doświadczenia interpretacjami terapeuty. Nie próbuje go naprawiać na siłę. Nie zawłaszcza jego emocji. To szczególnie ważne w pracy z osobami, które doświadczyły przemocy, kontroli, naruszania granic czy relacyjnego unieważniania.
W moim odczuciu, w psychoterapii nie chodzi o to, żeby terapeuta był doskonałym człowiekiem, który potrafi stworzyć idealną atmosferę bezpieczeństwa. Chodzi o to, żeby był człowiekiem wystarczająco świadomym siebie, swoich ograniczeń, emocji, ciała i wpływu na drugą osobę, by móc spotkać pacjenta bez konieczności ukrywania się za rolą eksperta. Terapeuta nie jest kimś, kto zna drogę i prowadzi pacjenta za rękę. Jest kimś, kto potrafi być obecny podczas wspólnego odkrywania drogi, również wtedy, kiedy nie wiadomo jeszcze, dokąd ona prowadzi.

droga
Co może się zmienić dzięki wspólnej pracy?

Możesz lepiej rozumieć swoje emocje i reakcje.
Możesz rozpoznawać schematy, które utrudniają Ci budowanie bliskich relacji.
Możesz uczyć się stawiać granice i wyrażać własne potrzeby.
Możesz rozwijać większą świadomość siebie i swoich zasobów.
Możesz odzyskiwać poczucie wpływu na własne życie.
Możesz stopniowo budować bardziej życzliwą relację ze sobą.

Każdy proces jest indywidualny. Nie obiecuję gotowych rozwiązań, ale oferuję uważną, profesjonalną współpracę, w której wspólnie szukamy sposobów rozumienia i zmieniania tego, co utrudnia Ci życie

Jak wygląda pierwsze spotkanie?

Pierwsze spotkanie jest okazją do poznania się i wspólnego przyjrzenia się temu, z czym przychodzisz.
Nie musisz mieć przygotowanej historii swojego życia ani wiedzieć dokładnie, czego potrzebujesz. Możesz przyjść również z poczuciem chaosu, zagubienia czy trudnością w nazwaniu tego, co się dzieje.
Porozmawiamy o Twojej aktualnej sytuacji, oczekiwaniach i trudnościach. Będzie też przestrzeń na Twoje pytania dotyczące sposobu mojej pracy.
Nie musisz od razu mówić o wszystkim. Tempo i zakres rozmowy ustalamy wspólnie.

Informacje organizacyjne
Czas spotkania
: 50 minut.
Częstotliwość: zazwyczaj raz w tygodniu.
Koszt: 180 zł.
Miejsce: Studio Koincydencje, Zabrze-Mikulczyce – mapa dojazdu (bezpłatny parking pod studiem)
Możliwość spotkań online.

Umów pierwsze spotkanie tel. 602 894 496.
Każda zmiana zaczyna się od pierwszego kroku – pozwól mi towarzyszyć Tobie w odkrywaniu ścieżki do lepszego życia.
O mnie:
Jestem fotografką, nauczycielką jogi i osobą pracującą z ludźmi w obszarze rozwoju, dobrostanu i kontaktu z własnym doświadczeniem. Ukończyłam studia podyplomowe z zakresu Fotografii w terapii i rozwoju osobistym oraz Jogi w profilaktyce i terapii. Jestem absolwentką rocznego Programu Pomocy Psychologicznej w nurcie Gestalt w Instytucie Integralnej Psychoterapii Gestalt w Krakowie.
Obecnie jestem w trakcie pięcioletniego, całościowego szkolenia w zakresie psychoterapii integracyjnej w Katowickim Instytucie Psychoterapii, atestowanego przez Sekcję Naukową Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i akredytowanego przez Sekcję Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Kończę drugi rok nauki.
W swojej pracy szczególnie interesuję się relacją między ciałem, emocjami i sposobem przeżywania relacji z innymi ludźmi.
Pracuję pod superwizją i korzystam z własnego doświadczenia terapeutycznego, traktując rozwój osobisty i zawodowy jako nieodłączną część odpowiedzialnej pracy z drugim człowiekiem.

Jeśli potrafię stworzyć relację, która z mojej strony odznacza się: autentycznością i „przejrzystością”, w której pozostaję w zgodzie z moimi prawdziwymi uczuciami; ciepłą akceptacją i docenieniem drugiego człowieka jako odrębnej jednostki; zdolnością wrażliwego postrzegania jego świata i jego samego tak, jak on postrzega swój świat i siebie, to w takiej relacji ów drugi człowiek zrozumie i doświadczy tych aspektów siebie, które uprzednio wypierał; stanie się bardziej zintegrowany i zdolniejszy do efektywnego działania; stanie się bardziej podobny do osoby, którą pragnie być; będzie lepiej sobą kierował i będzie pewniejszy siebie; stanie się w większym stopniu osobą – kimś niepowtarzalnym; i w większym stopniu będzie wyrażał siebie; będzie odnosił się do innych z większym zrozumieniem i akceptacją; będzie lepiej sobie radził z problemami życiowymi
(Carl Rogers)